Hatay Defterleri

'Nefret’ kod adlı şairin daktilolu şiiri: "Al sana işte Eşreften kırma bir ozan / işte Can ve kadın göbeği camgöz Cemalin/ Ya da yedi kandilli Süreyya / Semizim dedi semizim / Göğsünde sivilce melissam/ Dağlarca desen taş çatlasa ümmî / Ne beklersin Hattı-ay ille de Bab-âdi mi ki / bu bir hatt-ı Alî meyhanesidir" Hemen altında bir not: "Ağa, ne korkarsın kim asl'adın yazmaktan!' Bozulan biri: "Deftere bir şey yazarken edebinizi koruyun. Tarihe geçecek bu defter!"

İmza: Lefter! El cevap: "Bu deftere bu Lefter ko gitsin"!

4 Ocak 1985'te C. Süreya, masasındakileri saptıyor: "Ece Ayhan: Katma Turgut Özal vergisi / Cemal Süreya: Kadma eğer verisi/ Arif Damar: Beni hiç katma /

İmzasız yazışmalar: — Bireysel mutluluğun içine s... Toplumsal mutluluk vardır.

— "Güzelim benim, yaz, söyle n'olur, kaç yaşındasın?" Üçüncü şahıs:

— "Tarihe geçersek böyle, herkese selam söyle!" C. Süreya'dan itham: "Bir masada hiç içmeyen varsa o casustur!"

"Bizden başka herkes fahri şişedir burda" diyor Londra ikametli Feyyaz Kayacan ve "Ahmet Haşim"in söyleyemediği üç dize'yi kaydediyor: "Akşam, akşam, yine akşam / Bu dem göllere / bir kamış atsam."

5 Temmuz 1985: "Cemal Süreya Bizans İmparatoriçesi Teodora ile” Çizen, Arhan Ercin. Bir başka portre: "General Behzat" (Ay).

Refik Durbaş'tan: "Hatay'a geldim yalnız ve ıssız/ Kalbim meçhul aşklara muttali / Bir anda dağıttı kederimi / güzel insan Mehmet Ali". 

M. Ali, Hatay'ın şef garsonu, ortağı. Defterlerde en çok yer onun ve rakının. Cem Gökçe'den: "Rakı.../Sen ne mahcup içkisin... / Biraz su katınca rengin bembeyaz oluyor/ Korkuyor musun yoksa/ Dostum." Şiirin altında, "Dostum Mehmet Ali'ye minnet doluyum" notu.

"Amatörden, imzası ricasıyla" ithaflı bir C. Dereli portresi. Dereli'nin notu: "Hayat yanlışı yok". Tüm yazılanlar çizilenler Hatay’ da "yanlışsız" bir hayat çizgisi arayışının notları gibi. Taşrada, taşra duygusundan uzak yaşamanın ve zamanı kadehlerle paylaşmanın notları. Deftere girenleri, girmeyenleriyle.